Engelse iep (Ulmus procera)

Andere namen Veldiep

In het kort

Levenscyclus: Vaste plant (winterhard)
Zonbehoefte: Volle zon
Vorstgrens: −23,3 °C

Teelt

Verkiest een vruchtbare grond in volle zon. De Engelse iep is gevoelig voor de 'iepenziekte', een ziekte die het grootste deel van alle iepen in Groot-Brittannië heeft vernietigd. Volgroeide bomen die door de ziekte afsterven, zullen vaak opnieuw uitlopen vanuit worteluitlopers, maar ook deze zullen bezwijken wanneer ze groter worden. Er is geen effectieve remedie (1992) voor het probleem, maar de meeste Oost-Aziatische, hoewel niet Himalayaanse, soorten zijn resistent tegen de ziekte, waardoor het potentieel bestaat om nieuwe resistente hybriden te ontwikkelen met de inheemse soorten. Een voedselplant voor de rupsen van vele lepidoptera soorten.

Vermeerdering

Zaad - indien gezaaid in een koude bak of een zaaibed buiten zodra het rijp is, ontkiemt het meestal binnen enkele dagen. Een groot deel van het zaad is niet levensvatbaar, maar zaad wordt normaal gesproken overvloedig geproduceerd en kan dik gezaaid worden om rekening te houden met de slechte levensvatbaarheid. Opgeslagen zaad ontkiemt niet zo goed en moet in het vroege voorjaar gezaaid worden. Wanneer ze groot genoeg zijn om te hanteren, de zaailingen verspenen in individuele potten en ze in de kas verder opkweken voor hun eerste winter. Plant ze buiten op hun definitieve plaats in het late voorjaar of vroege zomer, na de laatste verwachte vorst. Planten mogen niet langer dan twee jaar in een kweekbed blijven, aangezien ze een penwortel vormen en dan slecht verplaatsen. Afleggen van worteluitlopers of hakhoutscheuten.

Eetbaar gebruik

Bladeren - rauw of gekookt[2, 179, K]. Ze kunnen een beetje bitter zijn, vooral als ze niet erg jong zijn, en hebben een slijmerige textuur[K]. Ze vormen een mooie toevoeging aan een gemengde salade[K]. Onrijpe vruchten, gebruikt net nadat ze gevormd zijn - rauw. Binnenbast - gekookt. Een slijmerige textuur. Een thee wordt gemaakt van de bladeren.

Geneeskrachtig gebruik

De gedroogde binnenbast is ontstekingsremmend, adstringerend, demulcerend, licht diuretisch, oplossend, tonisch en wondhelend. Het sap is gebruikt bij de behandeling van kaalheid. De bladeren zijn adstringerend en zijn tot poeder vermalen en vervolgens gebruikt bij de behandeling van aambeien. De plant wordt gebruikt in Bach bloesemremedies - de sleutelwoorden voor de voorschrijving ervan zijn 'Soms gevoelens van ontoereikendheid', 'Moedeloosheid' en 'Uitputting door overmatig streven naar perfectie'. Een homeopathisch middel wordt gemaakt van de binnenbast.

Materiële toepassingen

Een vezel uit de binnenbast is zeer sterk. Looizuur en een kleurstof worden verkregen uit de binnenbast. Geen details over de kleur worden gegeven. Hout - fijnkorrelig, vrij van knoesten, zeer duurzaam onder water, tamelijk hard, elastisch, bestand tegen slijtage en zout water, maar neemt geen hoge glans aan. Het wordt gebruikt voor waterleidingen, wielen, hamerkoppen, scheepskielen etc.